Blog #13

Ok, hier zit ik dan, het weer niet wetend. Hoezo niet wetend, je weet het verdomde goed. Wat je beperkt is dat het nut moet hebben. Je ziet jezelf dingen doen, de kasten door struinen, op zoek naar iets eetbaars. Proberen de chocolade te laten liggen maar alles wat je daarvoor in de plaats pakt is niet bevredigend dus toch maar aan de chocolade. Ohh jee, dat eten bevredigd ook niet.

Er is iets, er zit iets te wringen. Lichtelijk geïrriteerd, of misschien wel iets meer dan lichtelijk, spookt de ‘Wat nu weer’-gedachte herhaaldelijk door mijn hoofd. Ik ben het zo beu, zo ontzettend beu. Wanneer leer ik het nu eens? Wanneer kan ik echt voelen wat het moment van me wil? En nog belangrijker, dat daar dan geen oordeel van mezelf op ligt. Want weet ik niet wat ik wil of weet ik het wel maar verstop ik het meteen onder de oordelen, beperkingen, angsten die mijn hoofd op me afvuurt?

Dat laatste is het geval. Dit raakt me, dit ontroert me, dit doet me best wel zeer. Dus eigenlijk weet ik het wel maar ben ik BANG. Ja, ik ben bang. Ik ben bang om alle veiligheid los te laten, alle ruis ook ruis te laten zijn en toch datgene wat geleefd wil worden ook daadwerkelijk te leven. In volledig vertrouwen dat er voor me gezorgd wordt. Of dat ik voor mezelf kan zorgen. Dat mijn hart, het kloppende leven, zich aan me zal ontvouwen en dat wat ervoor nodig is om dat te kunnen leven, naar me toe komt. Niet dat wat mijn hoofd denkt nodig te hebben, maar wat er werkelijk nodig is.

Ok, is de tijd aangebroken dan? Is het tijd om echt voorbij de angst te gaan en dat wat ik ken los te laten. En waar heb ik het dan over. Nou, in eerste instantie voelt het vooral als een innerlijk proces. Gelukkig ben ik daar al een hele tijd mee bezig en is wat er nu gebeurd me niet onbekend. Eigenlijk is het een herhaling van wat er vaker is gebeurd.

En wanneer ik echt de sprong in het diepe maakte, kwam ik altijd boven drijven. Heb ik nog niet genoeg bevestiging gehad tijdens die ervaringen? Elke keer lijkt de volgende wens weer groter, verder buiten mijn vertrouwde wereldje, spannender.

 

Vanmorgen zag ik een filmpje waarin Will Smith iets zegt over angst en hoe hij daarmee omgaat.

“I’m motivated by fear. Fear of fear. I hate being scared to do something, and I started developing the habit of attacking things I was scared of.

(Vertaald: “Ik word gemotiveerd door angst. Angst voor angst. Ik haat het om bang te zijn om iets te doen en ik begon de gewoonte te ontwikkelen om dingen aan te vallen waar ik bang voor was”.)

 

Als ik nu uitschreeuw wat ik wil, het de wereld in slinger, wat is dan het ergste wat er kan gebeuren……dat ik kans heb dat het gaat lukken, dus dat het ook echt staat te gebeuren, ook echt zal gebeuren. En dat is F*CKING eng. Want dan ga ik voorbij alle schijnveiligheid die ik altijd als veiligheid heb ervaren. Wat voor mij tot nu toe ook veilig was, maar me tegen begint te werken. Het voelt als naakt in de wereld staan, dat ik zo kwetsbaar ben en tegelijkertijd zo puur. Ohhh, en nu voel ik het….het is juist die figuurlijke naaktheid, die puurheid, die me kracht geeft, en die kracht is eng. Bang voor mijn eigen krachten, voor wat ik kan creëren. Niets meer om me achter te verschuilen. Geen broekzak om de reep chocolade, de afleiding, in te verstoppen.

Nee, dit is wat het is, dit is wie ik ben. Er valt niets te verliezen, er is alleen maar winst. En met winst bedoel ik ‘groei’. Er is alleen maar groei mogelijk als ik dat doe wat de bedoeling is.

Dit typende besef ik me dat het anders is als de vorige keren. Andere keren was mijn eerste reactie op de vraag wat het ergste zou zijn wat er zou kunnen gebeuren, eentje vanuit falen. Dat het niet zou lukken, dat ik zou kunnen falen en dat mensen dan teleurgesteld in me zouden zijn, me niet meer serieus zouden nemen, geen geloof meer in me zouden hebben.  Maar nu is mijn reactie dat ik bang ben dat het zal lukken.  Nu ineens besef ik me dat er alleen maar groei mogelijk is. Eigenlijk is er in elke stap, hoe groot of klein dan ook, altijd groei. Dus er is totaal geen mogelijkheid van falen. Falen, teleurstelling, niet meer serieus worden genomen, het zit allemaal in MIJN hoofd, het zijn gedachten om me op de plek te laten waar ik nu ben. Om mijn horizon niet te verbreden. Het is bescherming die me klein houdt.

Het is niet dat anderen dan zo over me zouden denken en naar me zouden kijken. Nee, het is dat ik zo naar mezelf kijk. Ik heb die zweep in handen en niet een ander. Het via de andere op mezelf projecteren is wat ik doe. En het is tijd dat dat afgelopen is. Het is tijd om daarmee te stoppen. Het is tijd dat ik de zweep neerleg en de balsem oppak. Het is tijd dat ik de volgende stap zet in dat wat mijn hart wil dat ik leef. Het is tijd mijzelf, inclusief littekens, te omarmen. Het is tijd dat ik het volgende spannende avontuur ga beleven. Het is tijd dat ik naakt de wereld in ga. Nee, niet letterlijk naakt, er zijn grenzen die ik niet over ga. Nu nog niet in ieder geval, want zeg nooit nooit 😉

 

Feal the fear and do it anyway!

De vorm van mijn droom is nog niet helemaal helder, de kern komt hier op neer:

Ik wil mensen ontmoeten, luisteren naar hun levensverhalen. Het hebben over wat zij geleerd hebben in het leven, wat hun hart blij maakt. Samen met hen in verbinding ZIJN. Deze verhalen, de lichtpuntjes uit het leven, wil ik graag in beeld brengen en delen met de wereld. Misschien is het net de inspiratie voor een ander.

 

Let’s dream BIG!

En nog enger maar het hoort wel bij mijn droom…de grens over, wereldwijd mensen ontmoeten.

 

Mocht je hierin bij willen dragen neem dan contact met me op.

 

En nu ga ik chocolade eten…chocolade eten is echt overal voor inzetbaar. Emoties omzeilen, iets vieren of gewoon omdat je trek hebt, chocolade is het antwoord! 😉

Wil je een bericht ontvangen wanneer er een nieuwe blog online staat? Laat dan hier je gegevens achter.

3 Reacties

  1. Mooi geschreven. Goed dat je weet waar je angst ligt.
    Wat bedoel je met wil je hierin bijdragen? Waar denk je dan aan?

  2. Geweldig Anneke, wat ben je toch helder en puur. Herkenbaar ook om bang te zijn voor je eigen grootsheid. Go for it! <3

  3. WoW, duidelijk, emotioneel, gepassioneerd en kwetsbaar. Met de billen bloot. Je eigen opstakels opruimen. Alles is duidelijk in dit verhaal. Go for it!! Fijn dat jij je strubbelingen deelt, je hart te openen waardoor je minder kwetsbaar bent. Alle gedachten die alleen van jou waren liggen nu op tafel, het houdt je niet meer onder controle. Ga zo door. Goed bezig 💗💗👍🏼

Geef een reactie

Je email adres wordt niet gepubliceerd. Required fields are marked *

Plaats reactie