Blog #11

De Buurtcamping Tilburg, dag 2.

 

Zo tevreden als ik de nacht in ging (zie vorige blog), zo verkleumd werd ik wakker. Natuurlijk weet ik dat het ’s avonds wat afkoelt, maar zóveel, daar had ik niet bij stil gestaan. Mijn tenen waren ijsklopjes, mijn onderbenen voelde iets warmer aan maar zaten ook nog onder het vriespunt en zo ook mijn armen. Ik, als groentje op kampeergebied had dit niet zien aankomen. Nu snap ik wel waar de naam iglo-tent vandaan komt.

Ik ben er ’s ochtends altijd vroeg bij, de wekker staat op 5.30 u om in alle stilte te kunnen mediteren. Dus deze ochtend ook. Muisstil was het nog op de camping. Ik wilde voor het mediteren eerst douchen want ik voelde me vies van het zweten en het stoffige zand van de dag ervoor. Helaas was de riolering verstopt en zouden er vervangende douches om 10.30 u worden geplaatst. Ok Anneke, wat nu? Ik verlangde zo naar een heerlijke WARME douche dat de gedachte om naar huis te rijden de hele tijd naar boven kwam. Now way, dan heb je het kampeeravontuur niet volbracht, was wat mijn hoofd me wijs wilde maken. Kun je nog geen 48 uur van huis weg zijn?

Je snapt het al, er kwam een interne discussie op gang. Even geloofde ik nog dat ik zou falen als ik naar huis zou gaan, daar lekker zou douchen, mediteren en dan terug zou rijden. Totdat er een lampje ging branden en ik me besefte dat ik vooral lief voor mezelf mocht zijn. Ik had de nacht al doorgebracht op de camping, dus mijn missie was zeker geslaagd. Hoppaaaa, die auto in en naar huis. Dat is nog eens korte metten maken met die beperkende, oordelende gedachten. Bammm!

Twee uurtjes later was ik, met extra warme avondkleding en een deken, weer op de camping. Ik had een sessie bij de sjamaan geboekt en keek er naar uit. Na de sessie kreeg ik van hem te horen dat hij had ervaren dat ik gemakkelijk ontspan en mijn hart open. Maar dat mijn hart ook weer heel snel sluit. Gohh, laat dat nou net het gene zijn waar ik de laatste weken mee bezig ben. Hoe kan ik mijn hart openen voor een nieuwe liefde in mijn leven. Er volgde een heerlijk gesprek met Ad (de sjamaan). Het was zo’n thuiskomen, wat hebben we dezelfde ideeën over het leven.

Na deze mooie ervaring ging ik eens een kijkje nemen bij de ontmoetingsplek. Er liep net iemand weg die even had zitten chillen in het opblaasbadje met de gebreide hartjes erin. Ik ben naar hem toe gelopen en vroeg hem om hij het leuk vond om in gesprek te gaan en zo een overeenkomst tussen ons te ontdekken.

Elke keer weer sta ik versteld van wat er zich ontvouwt als je echt contact maakt met elkaar. Hoe gemakkelijk er een overeenkomst te vinden is die verder gaat dan dezelfde kleur haar, woonplaats oid. Na hem volgde er nog een meisje. Ook tijdens dat gesprek raakten we al snel datgene waar we beide connectie mee hebben. Tevreden en met een big smile stapte ik later uit het badje. Zo simpel is het dus.

Al wandelend en kijkend waar ik behoefte aan had, vulde de middag zich met nog meer mooie ontmoetingen. Dat wat er op de ontmoetingsplek kon ontstaan heb ik al ‘rondreizend’ op de camping gedaan, aansluitend bij activiteiten die er waren. Tijdens een bezoekje aan de kapper, het even aanschuiven bij de buurmannen die lagen te chillen, een drankje doen op het terras, gezelschap opzoekend rondom de bbq. Overal lagen wel mogelijkheden tot gesprek. Elke keer vond ik het spannend, maar de drive om contact te maken overwon het vaak. Daar is het campingleven zeker een geschikte plaats voor. Het is open, mensen zijn overdag niet in de (de in een sauna veranderde )tent te vinden en zoeken een plekje in de schaduw op. En die zijn er niet zoveel op een open voetbalveld.

Deze tweede kampeeravond, waarin ik ook weer een paar keer uit mijn comfortzone ging en ook soms koos om er juist in te blijven, was snel zo voorbij. Moe en voldaan wandelde ik naar mijn tent. Goed voorbereid op de afkoeling, want ik laat me geen tweede keer verkleumen, lag ik nu als mummie met thermoskleding in mijn slaapzak. Ik had immers al één nacht kampeerervaring opgedaan.

 

Soms moet je je plannen omgooien en achteraf kijken naar wat er wel is gelukt. Leg jij (misschien onbewust) je lat ook wel eens snel wat hoger als je eerste doel behaald is. En kun je dan teleurgesteld zijn in jezelf als je het hogere doel niet haalt?

Wil je een bericht ontvangen wanneer er een nieuwe blog online staat? Laat dan hier je gegevens achter.

Geef een reactie

Je email adres wordt niet gepubliceerd. Required fields are marked *

Plaats reactie